...زمستان بهانه است...

bahanebaran — Tue, 07 Oct 2008 08:45:18 GMT

گفتی که میبوسم تو را

گفتم تمنا میکنم

گفتی اگر بیند کسی

گفتم که حاشا میکنم

گفتی زبخت بد اگر ناگه رقیب آید ز در؟؟؟

گفتم که با افسونگری او را ز سر وا میکنم

گفتی که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند

گفتم که با یغماگران باری مدارا میکنم

گفتی که پیوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزانتر از این من با تو سودا میکنم

گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گویم برو؟؟؟

گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

گفتی اگر از پای خود زنجیر عشقت وا کنم؟؟؟

گفتم ز تو دیوانه تر دانی که پیدا میکنم.

bahanebaran — Sun, 09 Mar 2008 14:16:18 GMT

بی خیال آرزوهایم

bahanebaran — Fri, 28 Dec 2007 18:41:18 GMT

قشنگی قسمت ماست که...

bahanebaran — Thu, 06 Dec 2007 07:40:18 GMT

کاش تا همیشه نمیدیدمت

ویا به ذهن ساده ی من

این نمی گذشت

که با تو میشود...

کاش میدانستی من...

bahanebaran — Wed, 31 Oct 2007 18:22:18 GMT

کاش مي دانستي

من سکوتم حرف است

حرف هايم حرف است

خنده هايم خنده هايم حرف است

کاش مي دانستي

مي توانم همه را پيش تو تفسير کنم

کاش مي دانستي

کاش مي فهميدي

کاش و صد کاش نمي ترسيدي

که مبادا دل من پيش دلت گير کند

يا نگاهم تلي از عشق به دستان تو زنجير کند

من کمي زودتر از خيلي دير

مثل نور از شب چشم تو سفر خواهم کرد

تو نترس

سايه ها بوي مرا سوي مشام تو نخواهند آورد

کاش مي دانستي

چه غريبانه به دنبال دلم خواهي گشت

در زماني که براي غربتت سينه دلسوزي نيست

تازه خواهي فهميد

مثل من عاشق مغرور شب افروزي نيست

من بهانه میگیرم...

bahanebaran — Mon, 15 Oct 2007 05:00:18 GMT

ای عزیز جان من

من برای مرگ خود یک بهانه میخواهم

یک بهانه کوچ عاشقانه میخواهم

از غمی که میدانی:

با تو بودنم مرگ است بی تو بودنم هرگز

گر بهانه این باشد

من بهانه میگیرم

عاشقانه میمیرم

باز باران...

bahanebaran — Sat, 06 Oct 2007 09:44:18 GMT

دیروز... باز باران با ترانه با گوهرهای فراوان می خورد بر بام خانه...

اما امروز ...

باز باران بی ترانه... باز باران با تمام بی کسی های شبانه... می خورد برقلب تنها... می چکدبر فرش خانه...بازمی آید صدای چک چک غم... باز ماتم من به پشت شیشه ی تنهایی افتاده ...

نمی دا نم... نمی فهمم کجای قطره های بی کسی زیباست؟... نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند که آن کودک ... که زیرضربه شلاق باران سخت می لرزد...کجای ذلتش زیباست؟!

یوهو! من اومدم

bahanebaran — Mon, 17 Sep 2007 01:55:18 GMT

سلام سلام من برگشتم

وای که چقد دلم واسه همه تون تنگ شده بود

خب چه خبرا؟ خوبین دوستای گلم؟

واااای یه عالمه حرف دارم واسه گفتن ولی اول بذار ببینم کیا چیا آپ کردن

باز برمیگردم.

خوابیدی بدون لالایی و قصه

بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه

دیگه کابوس زمستون نمی بینی

توی خواب گلای حسرت نمی چینی

دیگه خورشید چهرتو نمی سوزونه

جای سیلی های باد روش نمی مونه

دیگه بیدار نمیشی با نگرونی

یا با تردید که بری یا که بمونی

رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی

قانون جنگلو زیر پا گذاشتی

اینجا قهرن سینه ها با مهربونی

تو تو جنگل نمی تونستی بمونی

دلتو با خود بردی به جای دیگه

اونجا که خدا برات لالایی میگه

میدونم میبینمت یه روز دوباره

توی دنیایی که آدمک نداره

رهگذر

bahanebaran — Mon, 06 Aug 2007 19:34:18 GMT

آن کس که میگفت دوستم دارد

عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد

رهگذری بود که بر روی برگهای خشک پاییزی راه میرفت

و صدای خش خش برگها همان آوازی بود که من گمان کردم میگوید:

دوستت دارم

زمستان است...

bahanebaran — Mon, 06 Aug 2007 07:04:18 GMT

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
به کراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است